Jak pracuję

Od czego zaczynamy?

Na początku rozmawiamy o tym, z czym się zgłaszasz, od kiedy trwa trudność, jak wpływa na codzienne życie i co było już próbowane. Ważne są nie tylko same objawy, ale też to, co dzieje się wokół nich: napięcie, unikanie, sprawdzanie, wycofanie, utrata energii, problemy ze snem albo poczucie utknięcia.

Nie trzeba przychodzić z gotową diagnozą ani idealnie uporządkowaną historią. Wystarczy zacząć od tego, co najbardziej przeszkadza teraz.

Pierwsze spotkania pomagają ustalić, czy potrzebna jest praca nad konkretnym problemem, dłuższa forma pomocy, konsultacja psychiatryczna, diagnostyka medyczna albo inny kierunek działania.

Jak rozumiem problem?

W pracy psychologicznej ważne jest dla mnie nie tylko nazwanie trudności, ale też zrozumienie, jak ona działa w codziennym życiu. Czasem najważniejsza jest pętla lęku i unikania. Czasem utrata rytmu dnia, energii i kontaktu z tym, co wcześniej miało znaczenie. Czasem przeciążenie, brak odpoczynku i życie w ciągłej gotowości.

Przy objawach z ciała szczególnie ważne bywa to, co dzieje się po pierwszym sygnale: czy pojawia się alarm, skanowanie ciała, przewidywanie najgorszego scenariusza, zabezpieczanie się albo rezygnowanie z działania.

Taki sposób rozumienia problemu nie oznacza, że objawy są „wymyślone”. Objawy z ciała, lęk, napięcie, depresyjne utknięcie, bezsenność czy zmęczenie są realnym doświadczeniem. Praca polega na tym, żeby zobaczyć, co je podtrzymuje i gdzie można zacząć wprowadzać zmianę.

Na czym może polegać dalsza praca?

Dalsza praca zależy od problemu i celu spotkań. Może obejmować lepsze rozumienie mechanizmu trudności, pracę z lękiem, napięciem, unikaniem, obniżonym nastrojem, rytmem dnia, objawami z ciała, relacjami albo decyzjami, które długo były odkładane.

Korzystam z elementów CBT, ACT, psychoedukacji, pracy z reakcjami ciała, interocepcją, uwagą, oddechem i planowania małych, możliwych kroków. W praktyce oznacza to pracę nad tym, co realnie dzieje się między objawem, myślami, reakcją ciała i codziennym działaniem.

Forma pracy powinna wynikać z rozpoznania sytuacji, a nie z przywiązania do jednej metody.

Objawy z ciała i reakcja organizmu

W wielu trudnościach ważną rolę odgrywa ciało: napięcie, oddech, kołatanie serca, ucisk, objawy z brzucha, zmęczenie, bezsenność albo poczucie wewnętrznego alarmu. Nie są to „dodatki” do problemu, tylko część realnego doświadczenia.

Praca może dotyczyć tego, jak organizm reaguje na pierwszy sygnał, jak narasta czujność, co podtrzymuje napięcie i jak wracać do działania bez ciągłego podporządkowywania się objawowi.

Ten sposób pracy jest szczególnie ważny przy objawach z ciała, IBS, lęku przed objawem, napadach paniki, przeciążeniu oraz wybranych reakcjach ciała, takich jak uderzenia gorąca i nocne poty.

Hipnoza jako jedno z narzędzi

Hipnoza kliniczna regulacyjna jest jednym z narzędzi, z których mogę korzystać w pracy psychologicznej, jeśli pasuje do problemu i celu spotkań. Służy pracy z uwagą, wyobraźnią, oddechem, napięciem i reakcjami ciała w aktualnym doświadczeniu — tu i teraz.

Najczęściej wykorzystuję ją w psychogastroenterologii, pracy z IBS oraz w programie dotyczącym uderzeń gorąca i nocnych potów. Może być także rozważana w wybranych sytuacjach lękowych, gdy ważną częścią trudności jest reakcja ciała: napięcie, panika, czujność na objaw, oddech, wyobrażenia albo poczucie zagrożenia.

Czego nie obiecuję?

Nie obiecuję szybkiej zmiany po jednym ćwiczeniu ani tego, że objawy natychmiast znikną. Nie chodzi też o udawanie, że problemu nie ma, pozytywne myślenie na siłę albo pełną kontrolę nad ciałem.

Celem pracy jest raczej stopniowe odzyskiwanie wpływu: lepsze rozumienie własnej reakcji, mniej automatycznego unikania, więcej miejsca między sygnałem a działaniem i większa możliwość wracania do życia mimo napięcia, objawu albo obniżonego nastroju.

Kiedy potrzebna jest inna pomoc?

Praca psychologiczna nie zastępuje diagnostyki ani leczenia medycznego. Jeśli objawy z ciała są nowe, silne, nietypowe albo budzą niepokój, warto skonsultować je z lekarzem.

Konsultacja psychiatryczna może być ważna wtedy, gdy lęk, depresja, bezsenność, myśli rezygnacyjne albo pogorszenie funkcjonowania są nasilone. Szczególnie pilnej pomocy wymaga sytuacja, w której pojawiają się myśli samobójcze, plan zrobienia sobie krzywdy albo poczucie bezpośredniego zagrożenia.