O mnie

Jak rozumiem pracę psychologiczną?

Praca psychologiczna nie polega dla mnie na szybkim przypisaniu etykiety ani na przekonywaniu, że objawy są „w głowie”. Objawy z ciała, lęk, obniżony nastrój, napięcie, bezsenność czy przeciążenie są realnym doświadczeniem człowieka.

Ważne jest zobaczenie, co dzieje się wokół objawu lub trudności. Czy pojawia się alarm, unikanie, sprawdzanie, utrata rytmu dnia, wycofanie, napięcie, poczucie winy, lęk przed kolejnym epizodem albo trudność z powrotem do działania.

W pracy korzystam z elementów CBT, ACT, psychoedukacji, pracy z reakcjami ciała, interocepcją, uwagą, oddechem i stopniowym powrotem do sytuacji, które problem zaczął zawężać. Forma pracy zależy od osoby, problemu i celu spotkań.

Psychogastroenterologia i objawy z ciała

Jednym z kierunków, które obecnie rozwijam w pracy klinicznej, jest psychogastroenterologia. Dotyczy ona między innymi IBS, objawów z brzucha, lęku przed objawem, życia podporządkowanego toalecie, napięcia wokół jedzenia, czujności na ciało i błędnego koła: objaw — alarm — unikanie.

Nie chodzi o pomniejszanie objawów. Ból, biegunka, zaparcie, parcie, wzdęcia, nudności, napięcie w brzuchu czy inne objawy z ciała są realne. Praca psychologiczna może być pomocna wtedy, gdy wokół nich narasta lęk, napięcie, przewidywanie, unikanie i poczucie utraty wpływu.

Ten sposób myślenia jest ważny także w pracy z innymi reakcjami ciała, na przykład uderzeniami gorąca, nocnymi potami, napięciem, bezsennością czy objawami nasilającymi się w stresie.

Hipnoza kliniczna regulacyjna

W pracy z objawami z ciała i trudnościami psychogastroenterologicznymi korzystam także z hipnozy klinicznej regulacyjnej. Traktuję ją jako sposób wspierania regulacji uwagi, napięcia, wyobrażeń i reakcji organizmu — szczególnie wtedy, gdy objaw mocno angażuje ciało, emocje i codzienne funkcjonowanie.

Najczęściej stosuję ją w obszarze psychogastroenterologii, pracy z IBS oraz w programie dotyczącym uderzeń gorąca i nocnych potów w menopauzie. Może być także rozważana w wybranych sytuacjach lękowych, gdy ważną częścią trudności jest reakcja ciała: napięcie, panika, czujność na objaw, oddech, wyobrażenia albo poczucie zagrożenia.

W praktyce oznacza to pracę w aktualnym doświadczeniu — tu i teraz — z zachowaniem kontroli, zgody i jasnego celu spotkań.

Doświadczenie i kwalifikacje

Jestem psychologiem i specjalistą w dziedzinie psychologii klinicznej. Doświadczenie zawodowe zdobywałem w pracy z osobami dorosłymi z zaburzeniami lękowymi, depresyjnymi, przeciążeniem, objawami z ciała, kryzysami życiowymi oraz trudnościami w codziennym funkcjonowaniu.

Ukończyłem dwuletni kurs zaawansowanej hipnozy terapeutycznej i klinicznej dla profesjonalistów prowadzony przez Towarzystwo Hipnozy Terapeutycznej i Badań nad Hipnozą / GTH Polska w Krakowie. Kurs obejmował 285 godzin szkoleniowych, w tym 14 godzin superwizji w hipnozie.

Rozwijam kompetencje w obszarze podejść poznawczo-behawioralnych, ACT, pracy z motywacją, podejścia skoncentrowanego na rozwiązaniach oraz hipnozy klinicznej. Szczególnie ważnym kierunkiem mojego rozwoju jest psychogastroenterologia i praca z osią jelito–mózg.

Jestem członkiem Oddziału Krakowskiego Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

W pracy istotne jest dla mnie łączenie wiedzy klinicznej z językiem, który jest zrozumiały dla osoby zgłaszającej się po pomoc. Chodzi o to, żeby problem nie został tylko opisany, ale żeby można było zobaczyć, co realnie można z nim dalej zrobić.

Jak wygląda początek pracy?

Pierwsze spotkanie służy rozpoznaniu sytuacji. Rozmawiamy o tym, z czym się zgłaszasz, od kiedy trwa problem, jak wpływa na codzienne życie i co było już próbowane.

Nie trzeba przychodzić z gotową diagnozą ani idealnie uporządkowaną historią. Wystarczy zacząć od tego, co najbardziej przeszkadza teraz.

Dalszy kierunek zależy od problemu. Czasem będą to kolejne spotkania psychologiczne, czasem konsultacja psychiatryczna, diagnostyka medyczna, wsparcie w kryzysie, dłuższa forma pomocy albo inny kierunek działania.